Yolculuk sırasında aracı bozulan ya da kalacak yer bulamayan bir yabancıya kapısını açan aileler hâlâ var. Bazen bir gecelik düşünülen misafirlik günlerce sürüyor, vedalaşırken iki taraf da duygulanıyor. Misafirperverlik bizim kültürümüzün en çok övündüğümüz yanlarından biri.
Öte yandan hiç tanımadığın birini evine almak herkes için kolay bir karar değil. Güven meselesi var, evin düzeni var, dil bilmeden anlaşmanın zorluğu var. Kimisi "Tanrı misafiri geri çevrilmez" diyor, kimisi bir çay ikram edip yol tarif etmenin yeterli olduğunu düşünüyor.
Sen böyle bir durumda ne yapardın? Kapını açıp sofrana buyur eder miydin, yoksa yardım etmenin başka bir yolunu mu arardın? Misafirperverlik sence eskisi kadar güçlü mü, yoksa şehir hayatı bu alışkanlığı zayıflattı mı?
Sen de fikrini söyle.
