Stanford Üniversitesi'nden mezun olan Theo Baker, mezuniyet cübbesini giyerken pek çok öğrencinin sahip olmadığı üç önemli şeye sahip: Bir kitap anlaşması, öğrenci gazeteciliğindeki araştırmacı haberciliğiyle kazandığı bir George Polk Ödülü ve dünyanın en romantize edilmiş kurumlarından birine yakından tanıklık.
GÜÇ VE EĞİTİMİN KİTABI
Baker'ın yakında çıkacak olan "How to Rule the World: An Education in Power at Stanford University" adlı eseri, cuma günü The Atlantic'te yayımlanan bir bölümüyle büyük ilgi gördü. Bu bölümden yola çıkarak, kitabın tamamını görmeyi sabırsızlıkla bekliyorum. Akla gelen en önemli soru ise Baker'ın kendisinin bile yanıtlamakta zorlanabileceği türden: Bu tür bir kitap gerçekten bir şeyleri değiştirebilir mi? Yoksa, her zaman olduğu gibi, ilgi odağı daha fazla öğrenciyi bu yola mı itiyor? Baker'ın Stanford'u tasvir edişi oldukça detaylı. Yüzlerce kişiyle konuşarak, 'Stanford içindeki Stanford' olarak adlandırdığı, girişim sermayedarlarının 18 yaşındaki gençleri ağırladığı, öğrencilere tek bir özgün fikirleri olmadan bile yüz binlerce dolarlık 'fikir öncesi fonlama'nın verildiği ve mentorluk ile istismar arasındaki sınırın belirsizleştiği kapalı bir dünyayı anlatıyor. Okulun efsanevi girişimcilik dersini veren Steve Blank, Baker'a "Stanford, yurtları olan bir kuluçka merkezidir" diyor ve bu sözleri pek de iltifat olarak algılanmıyor. Yeni olan, bu baskının varlığı değil, tamamen içselleştirilmiş olması. Bir zamanlar, belki 10-15 yıl önce, Stanford öğrencileri Silikon Vadisi'nin beklentilerinin ağırlığını dışarıdan üzerlerinde hissediyordu. Şimdi ise pek çoğu kampüse zaten bir girişim kurmak, para toplamak ve zengin olmak beklentisiyle geliyor. Kendi hayatında anlamlı bir noktada geride kalmış hissediyor. Baker'ın alıntısı, bu sistemin maliyetlerinin sadece dolandırıcılık olarak dağılmadığını, aynı zamanda kişisel maliyetleri de beraberinde getirdiğini ima ediyor: Kurulmayan ilişkiler, gelişmeyen benlikler, istatistiksel olarak gerçekleşmesi neredeyse kesin olmayan milyar dolarlık bir vizyon karşılığında takas edilen erken yetişkinliğin sıradan dokuları. Blank, "Girişimcilerin %100'ü kendilerinin vizyoner olduğunu düşünür. Veriler ise %99'unun olmadığını söylüyor." diyor. Silikon Vadisi ve Stanford, bu soruları yanıtlamak için tasarlanmamış durumda. Baker ayrıca, OpenAI CEO'su Sam Altman'ın dile getirdiği bir noktayı da yüzeye çıkarıyor: VC yemek davetleri, yeteneği gerçekten anlayanlar için bir 'anti-sinyal' haline gelmiş durumda. Davetlerde rol yapan öğrenciler, gerçek inşa ediciler değil. Performans ve gerçeklik arasındaki ayrımın giderek zorlaştığı bir ortamda, dehayı bulmak için tasarlanmış sistem, dahi gibi görünmekte ustalaşmış insanları bulmada çok başarılı hale gelmiş.
