Telefon artık sadece arama yapmaya yaramıyor; cüzdanın, haritan, biletin, fotoğraf makinen ve çoğu zaman işin de onun içinde. Bu yüzden şarjın yüzde ona düştüğünde ya da cebini yoklayıp telefonu bulamadığında yaşanan o kısa panik pek çoğumuza tanıdık geliyor.
Bir yanda "telefonsuz dışarı adım atmam, yolun yarısından geri dönerim" diyenler var. Diğer yanda bildirimlerden uzak geçen birkaç saatin kafa dinlettiğini, hatta bilerek telefonu evde bıraktığını söyleyenler.
Sen hangi taraftasın? Telefonun yanında olmadan geçirdiğin son gün nasıldı; rahatladın mı, yoksa aklın hep onda mı kaldı? Yanında taşıdığın bir yedek şarj aleti var mı, yoksa şarj bitince "olduğu kadar" mı diyorsun?
Sen de fikrini söyle.